अध्यात्माची विहिर

सदगुरुंची आज्ञा व्हावी, अध्यात्माची विहिर खोदावी |

बुद्धीच्या पाणोठ्या जमिनीवर, विवेकाची पहार रुतावी ||

चित्ताच्या गर्तेत उपसण्या, हरीनामाचे फावडे घ्यावे |

खणता खणता, घाम गाळता, निजध्यानाचे घाव द्यावे ||

विचार-मातीची ढिखळे निघता |

होई षड्रीपू-खडकांचा ही निपटा ||

उन-पाऊशी खेळ जीवनी |

परी लक्ष्य कधी न देई त्यजुनी ||

काळ सरता, शेवटचा तो प्रहार पडता |

मायेचे ते कवच भेदुनी, झरा अखंड चैतन्याचा ||

अलिप्ततेचे लिंपण देऊनी, सत्संगाचा काठ घालूनी | शांतीची मग मोट बांध तू ||

समाधानाची घेऊनी घागर, ओढुनी दोरी परमार्थी सत्वर | रितेपणाचा ओघ साध तू ||

जीवनाचे सार्थक करण्या, सदगुरुंना शरण जाऊनी |

आंनदाचे लेणे शेंद तू, आंनदाचे जिणे शेंद तू ||

जय गुरुदेव

सादर वंदन

मुक्तानंदमूर्ती